Design thinking stelt het probleem en toetst de oplossing. Agile bouwt ze en zet ze online. Het scharnier tussen beide is een QAP, die de functionaliteiten en de stories van het MVP kiest. Naargelang uw configuratie neem ik de hele keten of net het stuk dat u mist: mijn parcours laat me toe vooraan in te stappen, achteraan, of te blijven van de eerste workshop tot de algemene beschikbaarheid.
Vier fasen, twee methodologieën, drie roadmaphorizonten. De doorlooptijden gelden eerst voor één functionaliteit, dan voor een complex product.
Het schema schuift zijwaarts.
In koper, wat ik zelf oplever. De andere lijnen tonen welke belanghebbende op dat moment tussenkomt.
Identificeren, vastleggen en prioriteren
Het probleem begrijpen en scherpstellen
Waarde, leefbaarheid en haalbaarheid toetsen
Feedback van een gekozen groep verzamelen en bijsturen
Uitrollen en problemen op schaal oplossen
Het rendement maximaliseren
Kansen identificeren, vastleggen en prioriteren. Doorlopend, zonder te wachten op de start van een project.
Twee diamanten. Eerst het probleem: onderzoek, dan definitie. Daarna de oplossing: ideatie, dan validatie. Het resultaat is een scherp probleem en een oplossing die getoetst is op waarde, leefbaarheid en haalbaarheid.
Scharnier tussen beide methodologieën: een QAP, agile kwartaalplanning, kiest de functionaliteiten en stories die het MVP nodig heeft. Daar vertrekken de sprints. Ik lever het design system, de componenten en de pagina's, en volg de story mapping story per story.
Private bèta, publieke bèta, algemene beschikbaarheid. Daarna de continue verbetering, het moment waarop het rendement komt, en de fase die de meeste designopdrachten niet dekken.
Drie praktijken die een opdracht onderscheiden van klassiek designwerk: elke story krijgt een score op een expliciet raster voor ze doorgaat, alles komt samen in één document dat opengaat, en het prototype is geen mockup meer.
Elke story verlaat de story mapping als prototype, getest met echte gebruikers van de klant en gescoord. Onder het doel gaat de story terug in iteratie. Ze passeert pas als het doel gehaald is.
De waarde zit buiten het design: een score toon je aan het directiecomité, vergelijk je van iteratie tot iteratie, en verdedig je tegenover iemand die er niet bij was.
De schaal wordt vooraf uitgelegd aan de deelnemers: 1 nutteloos of onbegrijpelijk, 2 te onduidelijk, 3 werkt maar kan beter, 4 voldoet aan de verwachting, 5 intuïtief, nuttig, geruststellend. Zonder die uitleg scoren twee deelnemers niet hetzelfde.
Alles wat voorafgaat komt samen in één document. Het toont niet alleen het resultaat: het opent wat achter elke hypothese zit, het onderzoek dat ze voortbracht, de test die ze doorstond, de score die ze haalde.
Daardoor kan een directiecomité weken na de presentatie elk punt uitspitten, zonder opnieuw te moeten vragen. En het brengt alle belanghebbenden op één lijn over de werkelijke waarde van wat we de gebruikers gaan bieden: een waardepropositie die nergens staat, wordt in elke afdeling anders gelezen.
De klikbare mockup heeft plaatsgemaakt voor een echte front-end, gekoppeld aan een testdatabank. Het is geen simulatie meer: het is het eindproduct, responsive en adaptief, met het volledige traject echt bruikbaar. Alleen de data zijn fictief.
Gevolg voor de test: de klant hoeft zich niets meer in te beelden, hij gebruikt. En voor de planning: de front-end die getest wordt, is die welke in productie gaat.
Zesentwintig opleveringen, gegroepeerd in vier tijden. De volgorde verandert niet van opdracht tot opdracht: alleen de diepgang van elk verschilt.
Vier opdrachten, vier verschillende lezingen van dezelfde methode: een bank, industriële post, industriële IoT, legal tech.